Ο ΟΦΗ του Μπούση μέσα από την πένα γνωστών δημοσιογράφων

ΟΦΗ
15:12 | 18/10/2019

Ένας χρόνος για τον νέο ΟΦΗ: Έξι επώνυμοι δημοσιογράφοι μεγάλων, πανελλαδικά, Μέσων αρθρογραφούν στο Capitano.gr

Ο νέος ΟΦΗ είναι ένα ποδοσφαιρικό case study για το οποίο μιλά, πλέον, όλη η Ελλάδα. Mε αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τον ΟΦΗ της νέας εποχής, την άφιξη των Μπούση-Παλυβού και του καινούργιου ποδοσφαιρικού εγχειρήματος, το Capitano.gr έδωσε το «βήμα» σε γνωστούς και έμπειρους δημοσιογράφους για να καταθέσουν την άποψή τους.

Έξι δημοσιογράφοι μεγάλων, πανελλαδικά, Μέσων αρθρογραφούν για τον ΟΦΗ και καταγράφουν όσα τους έχω κάνει εντύπωση έως τώρα από το πρότζεκτ της κρητικής ΠΑΕ. Σχολιάζουν, αναδεικνύουν τα υπέρ και κάνουν την ανασκόπηση από τη μέρα που έγινε η διοικητική αλλαγή έως και σήμερα, 1 χρόνο μετά την, ιστορική, επίσημη παρουσίαση.


Η διαφορετικότητα έγκειται στην εμπιστοσύνη

Του Κώστα Μπράτσου - Αρχισυντάκτης Contra.gr

ΜΠΟΥΣΗΣΜΑΡΑ.jpg#asset:137915

Ο δρόμος που ακολουθεί ο ΟΦΗ δεν είναι πρωτότυπος. Δεν είναι ρηξικέλευθη συνταγή να τοποθετήσεις σε καίρια πόστα ανθρώπους που γνωρίζουν το ποδόσφαιρο. Ο Γιάννης Αναστασίου υπήρξε προπονητής στον Παναθηναϊκό, ο Γρηγόρης Γεωργάτος επικεφαλής των ακαδημιών του Ολυμπιακού, ο Ζήσης Βρύζας πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, ο Νίκος Λυμπερόπουλος τεχνικός διευθυντής της ΑΕΚ. Βετεράνοι με παραστάσεις ακόμα κι από το εξωτερικό, υψηλού επιπέδου παίκτες, οι οποίοι αδιαμφισβήτητα μοιάζουν πιο ικανοί να προσφέρουν στο οικοδόμημα του αθλήματος στην Ελλάδα σε σχέση με κάποιον τεχνοκράτη ή εξωγενή παράγοντα.

Καμία έκπληξη και με τον άνθρωπο που καθοδηγεί το αγωνιστικό κομμάτι από την άκρη του πάγκου. Ο Γιώργος Σίμος είναι ένας Έλληνας προπονητής που είχε δείξει ορισμένα καλά δείγματα γραφής, όπως για παράδειγμα ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος για 1,5 χρόνο βρισκόταν στον πάγκο του Παναιτωλικού. Αμφότεροι, δε, είχαν μια έφεση στο επιθετικό, δημιουργικό ποδόσφαιρο, σε σχέση με την πλειονότητα των ομάδων της Super League 1, που εμμένουν στην "καταστροφή".

Ακόμα κι οι ποδοσφαιριστές που στελεχώνουν το ρόστερ, δεν ξεφεύγουν από κάποιες νόρμες που ισχύουν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Αστέρας Τρίπολης έχει καλομάθει τους φιλάθλους του τα τελευταία χρόνια σε λάτιν παίκτες που προκαλούσαν επιφωνήματα ενθουσιασμού. Ο Λισάντρο Σεμέδο και ο Χουάν Νέιρα κάνουν το ίδιο για τους Κρητικούς. Από την άλλη, ομάδες όπως ο Ατρόμητος, υποδέχονται Έλληνες ποδοσφαιριστές που δεν βρίσκουν χώρο στους διεκδικητές του τίτλου και τους μετατρέπουν σε μέλη της καλύτερης ενδεκάδας της κατηγορίας, κάτι που μοιάζει ήδη να κάνει ο ΟΦΗ με περιπτώσεις όπως ο Δημήτρης Μάνος.

Τι άλλαξε στον ΟΦΗ, λοιπόν, τον τελευταίο έναν χρόνο; Ίσως να παίρνει καλύτερο βαθμό σε όλα τα παραπάνω σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες που ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, όμως η ειδοποιός διαφορά εντοπίζεται αλλού. Η λέξη κλειδί είναι η λέξη εμπιστοσύνη. Το στοιχείο που διαφοροποιεί τον οργανισμό ΟΦΗ από οποιονδήποτε άλλο σύλλογο του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ακριβώς αυτή η λέξη.

Ο οργανισμός ΟΦΗ θα εμπιστευτεί τον προπονητή του ακόμα κι αν δεν έχει περγαμηνές όπως γυρολόγοι τεχνικοί που δεν θα λείψουν ούτε σεζόν από την κατηγορία. Ο οργανισμός ΟΦΗ θα εμπιστευτεί το πλάνο του όμορφου ποδοσφαίρου, του ποδοσφαίρου για τους φιλάθλους, αντί γι' αυτό που διώχνει κόσμο από τα γήπεδα, ακόμα κι αν -θεωρητικά μόνο- φέρνει περισσότερους βαθμούς. Ο οργανισμός ΟΦΗ θα δώσει δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες σε παίκτες, όταν παρουσιάσουν μεταπτώσεις στην απόδοσή τους.

Ο οργανισμός ΟΦΗ θα εμπιστευτεί τα "κλειδιά" του στους ανθρώπους που πρέπει και δεν θα τους δώσει προσωρινά το "τιμόνι". Θα επιτρέψει στον Ηλία Πουρσανίδη να παραξενέψει όλη την ελληνική επικράτεια επειδή κάνει χειραψία με όλα τα μέλη της αποστολής του εκάστοτε αντιπάλου που καταφθάνει στο "Γεντί Κουλέ". Και ο ίδιος οργανισμός δεν θα το θεωρήσει χειρονομία... υποτέλειας, όπως μπορεί να συνέβαινε με αντίστοιχη πρωτοβουλία παράγοντα οποιασδήποτε άλλης ομάδας. Ο οργανισμός ΟΦΗ θα επιλέξει το διαφορετικό χωρίς να φοβηθεί, όχι για να κάνει εντύπωση, αλλά επειδή οι άνθρωποί του θα κρίνουν ότι υπάρχει ουσία σε αυτό. Η επιμονή για έναν σύγχρονο χώρο προπονήσεων των τμημάτων υποδομής προηγείται μιας εντυπωσιακής μεταγραφής που θα κοστίσει λιγότερο και μπορεί να αποφέρει (βραχυπρόθεσμα) βαθμολογικά οφέλη.

Τελικά, η διαφορά του ΟΦΗ των τελευταίων 365 ημερών είναι η πραγματική, ανόθευτη εμπιστοσύνη σε πρόσωπα όπως ο Γιάννης Σαμαράς, ο Γιώργος Σαμαράς, ο Γρηγόρης Τσινός, ο Πουρσανίδης, ο Παύλος Αδάμος, ο Δημήτρης Μάρκος και όχι η απλή πρόσληψη τέτοιων ανθρώπων για να διανθίσει το οργανόγραμμά του. Στο κάτω κάτω, Αναστασίου, Γεωργάτος, Ζήκος, Βρύζας έχασαν τη θέση τους με την πρώτη μεγάλη στραβή, αποδεικνύοντας ότι οι σύλλογοί τους ποτέ δεν τους εμπιστεύτηκαν πραγματικά.

Και αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα του ΟΦΗ των επόμενων ετών. Όταν αναπόφευκτα έρθει η πρώτη μεγάλη στραβή με υπαιτιότητα αυτών (ή κάποιων εξ αυτών) των προσώπων τι θα συμβεί; Γιατί ο ΟΦΗ του Μιχάλη Μπούση διαχειρίζεται άψογα την παρουσία του σε ένα πολύ πιο χαμηλό επίπεδο από αυτό που έχει συνηθίσει το κοινό την ομάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Όταν ανέβει σε πιο υψηλό επίπεδο, προσεγγίζοντας εκείνο που ανήκε, με συνέπεια να αυξηθούν και οι δυσκολίες, οι απαιτήσεις, τότε θα διογκωθεί και η πιθανότητα σοβαρών σφαλμάτων. Αυτός θα είναι ο καμβάς στον οποίο θα σχεδιαστεί ο νέος ΟΦΗ, ο διαφορετικός ΟΦΗ, ο μεγάλος ΟΦΗ.

Ο ΟΦΗ σοκάρει... ξανά!

Του Βάιου Τσούτσικα - Γενικός διευθυντής ΣΠΟΡ FM

Υπάρχει ένα κουσούρι που ταλαιπωρεί όλες τις συζητήσεις των μεγαλύτερων σε ηλικία ανθρώπων. Είναι το ελάττωμα της παρελθοντολογίας. Η νοσταλγία για όσα έζησες στο παρελθόν σε αναγκάζει να φέρεις εκείνες τις αναμνήσεις στο «σήμερα» και να τις κάνεις θεματικό άξονα της οποιασδήποτε κουβέντας. Για το ποδόσφαιρο, λοιπόν…

Παραδεχτείτε το όσοι βιολογικά – και όχι πνευματικά – δεν ανήκετε στην κατηγορία των εφήβων της σημερινής εποχής. Πόσες κουβέντες σχετικές με το ποδόσφαιρο δεν έχουν μέσα αναμνήσεις από εκείνες τις μακρινές εποχές που η ελληνική επαρχία ντυνόταν πρωταγωνίστρια κάθε Κυριακή. Αναμνήσεις που κουμπώνουν ανάλογα με το αναγραφόμενο έτος γέννησης στην ταυτότητα: η Παναχαϊκή του Δαβουρλή, ο ΠΑΣ του Αλβαρέζ, η Καστοριά του Σαργκάνη, η Λάρισα του Μητσιμπόνα, η Καλαμάτα του Λυμπερόπουλου, η Δόξα Δράμας του Λουκανίδη, η Ξάνθη του Μαρσέλο, ο Χατζηπαναγής που ήταν μια κατηγορία μόνος του. Ο ΟΦΗ…

Μια ομάδα που, λες και ήταν γραφτό της, έπρεπε να εμφανίσει πρωτοποριακές μεθόδους για να καθιερωθεί. Τότε, στα μέσα της δεκαετίας του 80, ήταν η πρώτη ομάδα που έδωσε στον προπονητή της, τον Ευγένιο Γκέραρντ, πλήρη τον ρόλο του football manager. Και έδρεψε γρήγορα του καρπούς. Δεύτερη θέση την πρώτη χρονιά, Κύπελλο τη δεύτερη χρονιά και – το σημαντικότερο – καθιέρωση στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Απαραίτητη διαπίστωση, πριν τις πρωτοποριακές μεθόδους που – και σήμερα – χρησιμοποιεί η ομάδα. Από μόνη της, η επιστροφή ενός τέτοιου μεγέθους στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν είναι απλά ευχάριστη. Είναι απαραίτητη. Πόσο μάλλον, όταν αυτή η ομάδα δείχνει σε κάθε ευκαιρία ότι γύρισε όχι μόνο για να μείνει αλλά και να μας δείξει ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που έχει δικούς του κανόνες. Ξεχασμένους…

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα εκείνων των ομάδων που κατάφεραν να επιστρέψουν από το σκοτάδι των μικρότερων κατηγοριών αλλά, με το που πάτησαν το πόδι τους στην παρέα των μεγάλων, διάλεξαν τον τίτλο του ακόλουθου, του δευτεραγωνιστή. Ίσως, παλιότερα, να είχε υποπέσει και ο ίδιος ο ΟΦΗ σε αυτό το σφάλμα. Οικονομικά προβλήματα, αγωνιστική απαξίωση, παρακμή, εξαρτήσεις. Είναι μια διαδρομή ή, μάλλον, ένας μονόδρομος για όσους κάνουν τη συγκεκριμένη επιλογή. Εδώ και περίπου έναν χρόνο ο ΟΦΗ γύρισε πίσω στη δική του πεπατημένη. Έστριψε την κρίσιμη στιγμή, θυμήθηκε τις ποδοσφαιρικές του καταβολές και πολύ λογικά προσδοκά σε πολύ καλύτερες μέρες γι’ αυτόν και το ποδόσφαιρο της Κρήτης.

Εδώ και περίπου έναν χρόνο, λοιπόν, ο ΟΦΗ έβαλε το ποδόσφαιρο μπροστά ξανά. Όχι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε στα μέσα της δεκαετίας του 80 αλλά καθοδηγούμενος από τις αρχές που φύτεψε στα «παιδιά» του ο αείμνηστος Γκέραρντ και βοηθούμενος, φυσικά, από την οικονομική σταθερότητα που εξασφαλίζει ο νέος του μεγαλομέτοχος, Μιχάλης Μπούσης.

Τα χρήματα είναι απαραίτητα για οποιαδήποτε επιχειρηματική δράση, η διαχείρισή τους, όμως, είναι αυτή που θα τα βοηθήσει να πιάσουν τόπο. Εξηγούμαι…

Τεχνοκρατικά η σύγχρονη βερσιόν του ΟΦΗ παίρνει άριστα. Βλέπεις τη σύνθεση του επιτελείου του και διαπιστώνεις ότι όχι μόνο «βρωμάει» ποδόσφαιρο αλλά είναι και γεμάτο από παιδιά που υπηρέτησαν τον σύλλογο εκείνες τις ημέρες της μεγάλης του δόξας: Σαμαράς, Πουρσανίδης, Τσινός, Νιόπλιας, Αδάμος, Πατεμτζής, Βάβουλας, Σταυρακάκης, Αλεξούδης παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητα του συλλόγου. Μαζί τους και δύο «μεταγραφές», δύο παιδιά που δεν έπαιξαν στον μεγάλο ΟΦΗ αλλά «μιλάνε» την ίδια γλώσσα με τους προαναφερθέντες: ο ασυμβίβαστος Σάββας Κωφίδης και ο Δημήτρης Μάρκος.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι, μιλώντας πρόσφατα στον αέρα του ΣΠΟΡ FM 94,6 με τον προπονητή της ομάδας, Γιώργο Σίμο, διαπίστωσα ότι όλοι αυτοί οι ποδοσφαιρικοί ήρωες μιας άλλης εποχής είναι και αυτοί που θέτουν τους κανόνες λειτουργίας του συλλόγου. Σε μια εποχή που ο παράγοντας πρέπει να είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο προσκήνιο αλλά και το παρασκήνιο, σε μια εποχή που οι ποδοσφαιρικοί αστέρες του παρελθόντος περιορίζονται σε ρόλο «γλάστρας» σε διάφορες ομάδες ακόμα και με περισσότερες επιτυχίες από τον ΟΦΗ, σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζεται μόνο ως ευκαιρία για κονόμα ή δημιουργία ευκαιριακών σχέσεων, σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι μοιάζει με έννοια ξεχασμένη στο παρελθόν έρχεται ο ΟΦΗ και σε σοκάρει…

Διότι είναι σοκαριστικό να βλέπεις έναν παράγοντα να υποδέχεται με θερμές χειραψίες ένα – ένα τα μέλη της αντίπαλης αποστολής αν έχεις συνηθίσει να βλέπεις ευτραφείς κυρίους, χωρίς λαιμό και με ύφος… μπουλντόγκ, να απειλούν με την παρουσία τους σε φυσούνες ή αγωνιστικούς χώρους. Είναι σοκαριστικό να ακούς τον προπονητή μιας ομάδας να δηλώνει με σιγουριά πως το αποτέλεσμα, το σκορ κάθε αγώνα δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ οδηγός αποφάσεων όταν έχεις μάθει ότι ο προπονητής απολύεται στην πρώτη στραβή. Είναι σοκαριστικό να παρακολουθείς μια ποδοσφαιρική ομάδα με περιορισμένο σχετικά μπάτζετ να βγαίνει στο γήπεδο για να παίξει μπάλα όταν έχεις μάθει ότι ο «φτωχός» πρώτα αγοράζει ένα πούλμαν για να το βάλει εμπρός στην εστία του. Και είναι σοκαριστικά ευχάριστο να βλέπεις αυτήν την πρωτοποριακή «συνταγή» να πετυχαίνει.

Ο ΟΦΗ πρωτοπορεί ξανά. Είναι άγνωστο αν ο μεγαλομέτοχός του καταφέρει να μείνει ανεπηρέαστος από το κλίμα της εποχής και διατηρήσει την ίδια «μηχανή» στην καρδιά του συλλόγου. Είναι ευχής έργον να το πράξει. Και είναι πολύ πιθανό, αν ο σύλλογος επιμείνει στον δικό του δρόμο, να γίνει σημείο αναφοράς σε μελλοντικές συζητήσεις σημερινών παιδιών και εφήβων. Όπως έγινε ο ΟΦΗ του Ευγένιου Γκέραρντ.

Ο ΟΦΗ επένδυσε στο ποδόσφαιρο

Του Τσάρλυ - αρθρογράφος Sport24.gr / ραδιοφωνικός παραγωγός Sport24RADIO

SAMARASST.jpg#asset:137916

Την Τρίτη το απόγευμα, στην εκπομπή Σουτ Τηλεφώνημα που κάνουμε με τον Θέμη Καίσαρη στον Sport24Radio και με αφορμή την επιστροφή του Μάκη Χάβου στον πάγκο του Παναιτωλικού, ακροατής αναρωτήθηκε γιατί οι ομάδες καταφεύγουν πάντα στις ίδιες λύσεις και δεν ακολουθούν το παράδειγμα του ΟΦΗ, που στο πρόσωπο του Γιώργου Σίμου αναδεικνύει έναν νέο προπονητή.

Του εξηγήσαμε πως ο Μάκης Χάβος, όπως και όλοι οι Έλληνες προπονητές είναι αδικημένοι. Μπορεί να ανακυκλώνονται συγκεκριμένα ονόματα, να έχουν πάρει πολλές δουλειές, πραγματικές ευκαιρίες όμως να αναδείξουν το έργο τους, σε ένα καθαρά ποδοσφαιρικό περιβάλλον δεν έχουν πάρει. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, παίζεται με διαφορετικούς κανόνες. Πάσχει από οργάνωση και αγάπη για το ίδιο το άθλημα. Στην πρώτη κατηγορία, οι προπονητές είναι διαχειριστές παιχνιδιών. Σε μία ιδιωτική συζήτηση, ένα έμπειρος τεχνικός μου είχε πει, πως το επάγγελμα του Έλληνα προπονητή μοιάζει με αυτό του πιλότου σε μαχητικό αεροσκάφος. Όταν τελειώνει το παιχνίδι και το αποτέλεσμα του επιτρέπει να κρατήσει την δουλειά του, είναι σαν κάνει το σταυρό του, που προσγειώθηκε το  αεροπλάνο και πηγαίνει σπίτι του.       

Το ποδόσφαιρό μας πάσχει από αγάπη και ενδιαφέρον για την ουσία του αθλήματος. Βλέπουμε τι συμβαίνει στην δεύτερη και στην τρίτη κατηγορία. Ομάδες που αντί να σχεδιάσουν το μέλλον τους, δημιουργούνται με μονοετή συμβόλαια. Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει, να ανεβαίνει μία ομάδα στην πρώτη κατηγορία και να αλλάζουν όλοι οι ποδοσφαιριστές. Προσέξτε, κερδίζουν ομάδες την άνοδο και είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που έχει γίνει, που δεν φροντίζουν να υπάρχει η παραμικρή συνέχεια. Ακόμα και στην σπάνια περίπτωση που παραμείνει ο προπονητής, που έχει συνδυάσει την δουλειά του με αυτήν την επιτυχία, το πιθανότερο είναι να μην βρίσκεται στην θέση του, στην πρώτη διακοπή του Σεπτεμβρίου. Οι προπονητές δεν κρίνονται ποτέ, από την φιλοσοφία τους, από το ποδόσφαιρο που παίζουν οι ομάδες τους, αλλά από το αποτέλεσμα. Δεν τους δίνεται ο παραμικρός μακροχρόνιος στόχος, αλλά μόνο το πώς θα πάρουν το επόμενο αποτέλεσμα στο επόμενο παιχνίδι.

Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει πλαίσιο που να επιτρέπει στον Έλληνα προπονητή, να λειτουργήσει σαν κανονικός προπονητής. Να αποκτήσει μακροχρόνιο πλάνο, συγκεκριμένο σχέδιο και να κριθεί, για το βάθος της δουλειάς του, όχι για το αποτέλεσμα και ασφαλώς όλο αυτό το πλαίσιο δεν βοηθά στο να βγουν νέοι ποδοσφαιριστές.

Που κολλάνε όλα αυτά με τον ΌΦΗ;

Στο τέλος κατέληξα πως αν ακολουθήσουν κι άλλες ομάδες, τον δρόμο που χτίζεται ο ΟΦΗ, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα βγει ωφελημένο.

Ο νέος ΟΦΗ δεν ξεπετάχτηκε τυχαία. Δεν είναι συγκυριακό, αποτέλεσμα πρόσκαιρης φόρμας,  ρέντας και μία καλής μεταγραφής το εντυπωσιακό ξεκίνημα που έχει κάνει. Ο Μιχάλης Μπούσης, δεν πήγε στην παρωχημένη ελληνική λύση, που λειτουργούσε την δεκαετία του 80 και οι Έλληνες παράγοντες δεν θέλουν να απαλλαγούν από αυτήν την νοοτροπία. Δεν πήγε στην λογική, να πάρει κοντά του υποτακτικούς που να λένε ο πρόεδρος ξέρει μπάλα και να κάνει το απόλυτο κουμάντο. Δεν έκανε  την ομάδα του δορυφόρο και δεν έψαξε άλλους περίεργους τρόπους να βγάλει χρήματα.

Στον ΟΦΗ επένδυσαν στο ποδόσφαιρο. Δημιουργήθηκε ένα οργανόγραμμα, με ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενο, στην πλειοψηφία τους έχουν περάσει από τον σύλλογο στα χρυσά του χρόνια και μοίρασαν ρόλους, που όλοι τους έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο. Η ομάδα του Ηρακλείου λειτουργεί σε πρότυπα, που δουλεύουν οι επαρχιακές ομάδες στο εξωτερικό. Οργάνωση στις ακαδημίες, στο σκάουτινγκ, για εύρεση ποδοσφαιριστών, που αρχικά θα στελεχώσουν τα τμήματα υποδομής και στην συνέχεια την πρώτη ομάδα, χωρίζοντας τους ρόλους. Σε κάθε θέση, σε κάθε πόστο υπάρχει και μία μεγάλη προσωπικότητα, που δουλεύει μεθοδικά πάνω σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Όταν ξέρεις ακριβώς τι θες να κάνεις και δουλεύουν καλά όλα τα τμήματα σου, είναι σίγουρο πως αυτό θα βγει και στην βιτρίνα. Η εικόνα της πρώτης ομάδας, το καλό ξεκίνημα, η ποδοσφαιρική πρόταση που παρουσιάζει ο νέος τεχνικός Γιώργος Σίμος με τους ποδοσφαιριστές του, δεν είναι τίποτα άλλο, από την βιτρίνα μίας ομάδας που έχει ξεφύγει από τα ελληνικά δεδομένα και λειτουργεί με καθαρά ποδοσφαιρική λογική.

Αν βάλεις κάτω τα ονόματα, που δουλεύουν στον ΟΦΗ, ζαλίζεσαι. Γιώργος Σαμαράς,Γιάννης Σαμαράς, Ηλίας Πουρσανίδης,  Νίκος Νιόπλιας, Γρηγόρης Τσινός, Παύλος Αδάμος, Μανώλης Πατμετζής, Σάββας Κωφίδης, Δημήτρης Μάρκος, Αλέξης Αλεξούδης, Στέφανος Βαβουλάς, ζητώ συγνώμη αν ξεχνάω κάποιον.

Όλοι αυτοί δουλεύουν για να δημιουργήσουν την επόμενη ημέρα του ΟΦΗ. Μία δουλειά που βασίζεται 100% στο ποδόσφαιρο, συνδυάζει τεχνογνωσία, αγάπη για το άθλημα, για τον σύλλογο και μεράκι. Αυτό που έχουμε δει στο ξεκίνημα του φετινού πρωταθλήματος, είμαι σίγουρος πως είναι μόνο η αρχή, ο χρόνος είναι πάντοτε σύμμαχος με αυτόν που δουλεύει σωστά και στον ΟΦΗ γίνεται μία δουλειά που είναι πολύ πιο πάνω από τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γίνεται μία πραγματικά ποδοσφαιρική προσπάθεια και βλέπουμε μόνο το ξεκίνημα της.

Ο ΟΦΗ γίνεται το ποδόσφαιρο που ζηλεύουμε

Του Κώστα Κεφαλογιάννη - αρθρογράφος sdna.gr

Το 2006 η Βιγιαρεάλ είχε φτάσει ένα πέναλτι μακριά από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο σπουδαίος Χουάν Ρομάν Ρικέλμε το εκτέλεσε στο 86ο λεπτό για να στείλει τον ημιτελικό με την Άρσεναλ στην παράταση (1-0 το πρώτο ματς στο «Χάιμπουρι»,  0-0 το δεύτερο στο «Μαδριγάλ»), ο Γενς Λεμανς το έπιασε, οι «Κανονιέρηδες» πήγαν τελικό όπου έχασαν 2-1 από την Μπαρτσελόνα.  Λέγαμε τότε, κοίτα ρε παιδί μου τι ωραία. Αυτό είναι ποδόσφαιρο. Μια ομάδα από την επαρχία της Ισπανίας, να κυριαρχεί στην Ευρώπη.

Η Βιγιαρεάλ, η πόλη, έχει πληθυσμό κάτι παραπάνω από 50.000 κατοίκους.  Το Ηράκλειο κοντά στους 200.000. Δεν περιμένω ότι μέσα στα επόμενα χρόνια ο ΟΦΗ θα φτάσει στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (αν και ποτέ δεν ξέρεις…).  Είμαι όμως απολύτως βέβαιος ότι θα εξελιχθεί – ήδη εξελίσσεται – στο καλύτερο εγχώριο παράδειγμα κανονικού ποδοσφαίρου.

Κανονικό ποδόσφαιρο ξέρετε, δεν είναι μόνο ό,τι  παίζεται εντός αγωνιστικού χώρου. 
Το κανονικό ποδόσφαιρο ξεκινά εκτός αυτού. Οργάνωση, επένδυση στις ακαδημίες, άνθρωποι με γνώση του αντικειμένου στις σωστές θέσεις, έμφαση στα βασικά του αθλήματος, απομόνωση της τοξικότητας και της μιζέριας, σεβασμός στην παράδοση του συλλόγου, τεχνοκρατική προσέγγιση εκεί που πρέπει.

Τα παραπάνω και μερικά ακόμα οδηγούν εξ΄ ορισμού στην υγεία που βλέπουμε να βγάζει στο χορτάρι η ομάδα του Γιώργου Σίμου. Και η υγεία, δεν συνδέεται αποκλειστικά με τα αποτελέσματα. Συνδέεται κυρίως με την αίσθηση που σου δίνει μια ομάδα, όταν την παρακολουθείς, ότι στηρίζεται σε σωστές βάσεις  Ότι σέβεται το ποδόσφαιρο βρε αδελφέ.  Την αίσθηση που επί σειρά ετών εισπράττουμε τηλεοπτικά από τα ξένα πρωταθλήματα και την ζηλεύουμε – η Βιγιαρεάλ,  η Λέστερ, η Ντόρτμουντ.  Πλέον στην Ελλάδα, ο ΟΦΗ.

Ο Μάικ Μπούσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης, ο Γιάννης και ο Γιώργος Σαμαράς και οι εξαιρετικοί συνεργάτες τους ήρθαν στην πόλη για να φέρουν μαζί τους την επανάσταση του κανονικού ποδοσφαίρου. Σε ένα περιβάλλον τόσο προβληματικό όσο το ελληνικό, δεν ξέρω τι θα πετύχουν τελικά, όσον αφορά στους τίτλους και τις διακρίσεις.  Ξέρω όμως ότι όσοι αγαπούν το άθλημα πραγματικά, πολύ σύντομα θα θαυμάζουν τον ΟΦΗ που φτιάχνεται.

Το ποδόσφαιρο που ζηλεύαμε παίζεται πια στο Ηράκλειο. Και τα καλύτερα έρχονται.

ΟΦΗ, όπως λέμε… American Dream

του Γιώργου Μαραθιανού - δημοσιογράφος ΣΠΟΡ FM

OFH-PANIWNI.jpg#asset:137917

Η ιστορία έχει δείξει ότι έναν ιδιοκτήτη ομάδας τον κρίνεις έναν χρόνο αφότου ΑΦΗΣΕ την ομάδα του και όχι έναν χρόνο αφότου την ανέλαβε.

Τότε και ακόμα πιο μακροπρόθεσμα καταλαβαίνεις την πραγματική συνεισφορά του και το έργο (ή τη ζημιά) που έκανε.

«Με τον καιρό θα ιδούμε εμείς ποιος αγαπά τον άλλο και ποιος τ’ αλλού μας έκαμε φταίξιμο ποιο μεγάλο», όπως τραγουδούσε και ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης.

Αφού όμως όλοι στην Κρήτη (και σταδιακά και στην υπόλοιπη ποδοσφαιρική Ελλάδα) εύχονται ν’ αργήσει η μέρα που ο Μιχάλης Μπούσης θ’ αφήσει τον ΟΦΗ, στα πρώτα του «γενέθλια» στο τιμόνι της ομάδας μπορεί να γίνει ένας πρόχειρος απολογισμός.

Και μπορεί να δικαιολογηθεί ο ενθουσιασμός για την πρόωρη μετατροπή της σε ομάδα-μοντέλο!

Κι όμως, αν το σκεφτείς, αυτό που έκανε ο Μπούσης στον ΟΦΗ δεν ήταν τίποτα πολύπλοκο. Χωρίς να τρέφει την κλασική ψευδαίσθηση του ιδιοκτήτη ότι επειδή πληρώνει ξέρει και μπάλα, έκανε αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται και στην Ελλάδα αυτονόητο:

Εξασφάλισε την οικονομική βιωσιμότητα του συλλόγου, τον νοικοκύρεψε και άφησε το ποδοσφαιρικό κομμάτι στους ειδικούς.

Ένας θρίαμβος της απλότητας… Απλά οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Στελέχη που συνδυάζουν τεχνογνωσία, ποδοσφαιρική παιδεία, επίγνωση των ιδιαιτεροτήτων του τόπου και της ομάδας και αποδοχή από τον κόσμο.

Πλήρης και σχεδόν πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα καταρτισμός αρμοδιοτήτων. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του χωρίς να μπλέκεται στα πόδια του άλλου και καθοδηγούμενος όχι από τις προσωπικές του επιδιώξεις ή φιλοδοξίες, αλλά από την κεντρική φιλοσοφία του συλλόγου.

Όλη αυτή η υγεία δεν γινόταν να μην καθρεφτιστεί κάποια στιγμή και στο γήπεδο. Να μην αποδώσει καρπούς. Έχει αποδειχθεί επανειλημμένως εξάλλου πως όταν σεβαστείς το ποδόσφαιρο, θα σε ανταμείψει.

Ακόμα κι αν δεν έχεις τεράστιο μπάτζετ, ακριβοπληρωμένα αστέρια ή φανταχτερό προπονητή. Αν δουλέψεις στις βασικές δομές του αθλήματος και μακριά από παράπλευρους τυχοδιωκτισμούς που το έχουν μολύνει τα τελευταία χρόνια, μπορείς να φτιάξεις κάτι όμορφο.

Μια ομάδα που ίσως δεν κερδίζει όλους τους αντιπάλους, αλλά θα κερδίζει συνεχώς φίλους. Θα δίνει λόγους να την αναγνωρίζουν και οι αντίπαλοι. Θα γίνεται πόλος έλξης για παίκτες. Θα μετατραπεί σε παράδειγμα και γι’ άλλες ομάδες.

Και μακριά από τις εξαρτήσεις του παρελθόντος, τις βρώμικες τακτικές που μεταχειρίζεται το ποδοσφαιρικό παρασκήνιο στην Ελλάδα (ή τα εκβιαστικά διλήμματα «μ’ εμάς ή με τους άλλους»), θα γίνει ξανά καμάρι για την Κρήτη…

Κάποιοι χαμογελούν αχνά

Του Μάνου Ανδρουλάκη - δημοσιογράφος sportime / διευθυντής sport-retro
 
«Όμιλος, Ομιλος, τραγουδάει όλη η Μεγαλόνησος…» λέει ένα από τα γνωστά συνθήματα των οπαδών του ΟΦΗ. Η αλήθεια είναι ότι αν το τραγουδούσε ολόκληρη η Κρήτη, αυτός ο σύλλογος θα διεκδικούσε κάθε χρόνο ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Ευρωπαϊκό εισιτήριο; Πάνε 12 χρόνια από τότε που βγήκε εκτός συνόρων, αλλά και τότε έπαιξε Intertoto επειδή αρνήθηκε ο 6ος της βαθμολογίας ΠΑΟΚ. Καλά, για ποια Ευρώπη μιλάμε, όταν η ομάδα έφτασε στο σημείο να αγωνίζεται στη Γ’ Εθνική…

Όλα αυτά τα χρόνια, κραταιά κλαμπ του παρελθόντος όπως ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο Άρης έχουν βιώσει κάθε είδους ντροπιαστικές στιγμές. Ο ΟΦΗ συμπεριλαμβάνεται δίπλα σε αυτές και όχι στις λοιπές επαρχιακές δυνάμεις του τόπου. Το πανίσχυρο ρεύμα που απέκτησε κατά το διάστημα 1985-1997 είχε ως φυσικό επακόλουθο τον τεράστιο πάταγο που έκανε η οικονομική καταστροφή και οι υποβιβασμοί.

Το καμάρι της Κρήτης, το στιβαρό δημιούργημα του Θόδωρου Βαρδινογιάννη, του Ευγένιου Γκέραρντ και των χιλιάδων υποστηρικτών του, είχε πια αποδυναμωθεί αγωνιστικά. Υπήρχε ένας διοικητικός αχταρμάς, ενίοτε και συρφετός.

Κάθε καρυδιάς καρύδι αποσκοπούσε σε κάλυψη προσωπικών στόχων. Όμως, οι Κρητικοί δεν σηκώνουν πολλά-πολλά. Αν τους σεβαστείς, θα σε έχουν Μίνωα. Αν όχι, θα ψάχνεις μίτους Αριάδνης για να ξεφύγει από Λαβύρινθους και Μινώταυρους.

Ο Μιχάλης Μπούσης ακολουθεί μέχρι στιγμής τον σωστό δρόμο. Οκτώβρη Φίλαθλοι Ήρθε, αν μας επιτραπεί μία παραλλαγή του ονόματος της ομάδας. Σίγουρα ακόμη είναι πολύ νωρίς για να μετατραπεί σε μότο αυτή η παραλλαγή, αλλά αν πρυτανεύει η νοικοκυροσύνη, η συνέπεια και η αντίληψη για το βάρος αυτής της φανέλας, τότε όλοι οι φίλαθλοι θα θυμούνται τον Οκτώβριο του 2018.

Σίγουρα ακόμη είναι νωρίς για να προσεγγίσει ο ΟΦΗ τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος. Γιατί πολύ απλά οι ένδοξες στιγμές του δεν ήταν… στιγμές. Ήταν η διάρκεια. Πήγαινε ο Παναθηναϊκός (ναι, ακόμη κι αυτός δεν νίκησε 7 φορές από τη σεζόν 1985-86 μέχρι το 1996-97), πήγαινε ο Ολυμπιακός, πήγαινε η ΑΕΚ κ.τ.λ. και θεωρούσαν επιτυχία ακόμη και την ισοπαλία.

Σίγουρα ακόμη είναι νωρίς για να πλησιάσει ο Μιχάλης Μπούσης και οι συνεργάτες του όσα πέτυχαν δύο ψυχές που τώρα πίνουν τις τσικουδιές τους στον ουρανό. Δύο ψυχές που χαμογελούν αχνά. Και περιμένουν πια ολόκληρη τη Μεγαλόνησο να φωνάξει «δυνατά-δυνατά, ΟΦΑΡΑ μου γερά».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

18/10/2018: Θυμηθείτε και δείτε όσα έγιναν στη συνέντευξη Τύπου του Μιχάλη Μπούση

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του capitano.gr διατίθεται στους επισκέπτες για προσωπική χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, με ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς τη γραπτή άδεια του εκδότη.