Έπρεπε, το κέρδισε κι ας μας έστειλε στον καρδιολόγο!
Δεν σε ενδιέφερε πώς θα κερδίσει ο ΟΦΗ, αλλά το πρέπει κι ευτυχώς έγινε ό,τι έπρεπε - Άρθρο του Δ. Καρυωτάκη.
Γράφει ο Δημήτρης Καρυωτάκης
Το πιο μεγάλο ματς της χρονιάς (κι η πιο μεγάλη νίκη) ως το επόμενο, μπορεί τη φράση να την είχε πει ο μεγάλος Νίκος Γκάλης πριν καμιά σαρανταριά χρόνια αλλά κολλάει γάντι για τον ΟΦΗ.
Μπορεί στο τέλος της χρονιάς να μη θυμόμαστε πως παίξαμε κόντρα στον Παναιτωλικό, αλλά για την οικονομία της σεζόν αυτή η νίκη ίσως ήταν η πιο μεγάλη της φετινής περίεργης χρονιάς.
Ματς χωρίς αύριο, παιγνίδι που έπρεπε με ιδρώτα, αίμα και ψυχή να το πάρεις όπως και δήποτε. Δεν σε ενδιέφερε το πώς αλλά το πρέπει κι ευτυχώς έγινε ό,τι έπρεπε.
Η νίκη της Λάρισας το Σάββατο ανακάτεψε την τράπουλα στην ουρά της βαθμολογίας κι ο Πανσερραϊκός που ψάχνει τον παρτενέρ του για την αποκάτω κατηγορία έχασε με την ΑΕΛ να (ξανά) ρίχνει πολλούς στο λάκκο με τα φίδια κι απ’ αυτόν ο ΟΦΗ επειγόντως αναζητούσε απόδραση.
Ε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό κατάφερε την Κυριακή η ομάδα, χωρίς να είναι στα επίπεδα προηγούμενων αγώνων, αλλά στο ιδιότυπο ντέρμπι (που το έκανε τέτοιο ο ΟΦΗ με το να αφήνει τον Παναιτωλικό ζωντανό σ’ όλο το β’ ημίχρονο) έβαλε γκολ και κέρδισε !
Το παιγνίδι δεν ήταν εύκολο εξαρχής. Ακόμα και στα καλά του σημεία στο πρώτο ημίχρονο, ο Παναιτωλικός με τη διπλή γραμμή άμυνας και με τους επιδραστικούς παίκτες του ΟΦΗ να μην μπορούν να ξεκλειδώσουν την αντίπαλη άμυνα, φαινόταν πως το γκολ θα έλθει είτε από στατική φάση είτε από μια ατομική ενέργεια. Ήλθε τελικά με το πέναλτυ του Σαλσέδο αλλά τόσο η δική του αποχώρηση όσο κι εκείνη του Καραχάλιου στοίχησαν στην ομάδα που έχασε δύο παίκτες που δεν αναπληρώνονται.
Παρόλα αυτά δεν ευτύχησε κυρίως στις δύο φάσεις του Νους να κλειδώσει το αποτέλεσμα σε ένα β’ ημίχρονο που είχε πολλές διακοπές και τραυματισμούς. Κι όσο περνούσε η ώρα το καθαρό μυαλό άρχισε να γίνεται ζητούμενο. Και ο μισοπεθαμένος Παναιτωλικός που ήθελε ένα φύσημα για να πετάξει λευκή πετσέτα, ξέροντας πως αν έχανε η θηλιά έσφιγγε στο λαιμό του, βγήκε μπροστά αλλά ευτυχώς βρήκε απέναντι του τον Χριστογεώργο, ίσως στο πιο μεστό και αποτελεσματικό του παιγνίδι φέτος στο Ηράκλειο, για να μην πω από τότε που έπαιξε βασικός στην ομάδα.
Τα τελευταία λεπτά της... κανονικής παράτασης που παίχτηκε ήταν ψυχοβγαλτικά. Συνήθως στις κακές μας χρονιές, στο τέλος έπαιρνε ο φιλοξενούμενος από το πουθενά το αποτέλεσμα, αλλά τώρα υπήρχε φύλακας - άγγελος ο MVP του αγώνα τερματοφύλακας.
Μια νίκη που μας αφήνει να κοιτάξουμε πιο αισιόδοξα τη συνέχεια (αν έλθει και μια ενίσχυση στα άκρα της επίθεσης θα δείξει πως εκτός του Κόντη και των φιλάθλων το πιστεύει και ο Μπούσης πως μπορούμε να κοιτάξουμε ψηλότερα) κι αν έλθει το διπλό στο Περιστέρι που πας πιο άνετα τώρα… αέρας στα πανιά μας!
